Blog

Share

Laatste project binnenshuis en andere perikelen!

Aan het eind van de winter 22/23 hebben we het laatste project binnenshuis aangepakt. De bijkeuken, daar waren nog steeds wat muren die nog een gipsplaatje misten en ook een likje verf zou de boel wel wat opfrissen, het was nog erg donker in jaren-70-bruin. Hans maakte ook een meubel waarin wasmachine, droger, wasmanden, wasmiddelen etc. opgeborgen konden worden.Tussen de wasmachine en droger kwam een uitschuifbare plank waar de was meteen kan worden opgevouwen, handig! Strijken doe ik daar ook, alles lekker bij elkaar. Hoe blij kan je zijn met een washok, nou best wel!

         

Ook kregen we begin 2023 een huisnummer! Eigenlijk 2 nummers, volgens een bericht van het belastingkantoor, 15 en 17, want feitelijk hebben we 2 huizen. We hebben ook 2 watermeters en 2 elektriciteitsmeters. Maar toen ik bij het gemeentehuis kwam, waren ze er daar toch van overtuigd dat we maar 1 nummer hadden nr. 15. En als we ooit nog eens dachten dat er 2 nummers moesten zijn, konden we altijd weer terugkomen. C’est la France….! De straatnaam is ook meteen maar veranderd, het is route du Mas Bellanger geworden. Het nieuwe adres is nu : 15 route du Mas Bellanger, 23430 St. Pierre Ch√©rignat

     

In het voorjaar van 2023 werd Hans geveld door de kattenkrabziekte. Wij hadden er ook nog nooit van gehoord… Het begon, begin maart met een week lang erge hoofdpijn, we dachten dat het een voorhoofdsholteontsteking was, maar het bleek achteraf een voorbode. Daarna verscheen er een bult in z’n lies, of eigenlijk 3 bulten, die samen een grote bult vormden. We dachten meteen dit is foute boel, dus naar de dokter. Onze huisarts was er niet, dus kregen we z’n vervanger, een eigenlijk al gepensioneerde arts. Dat is op zich niet erg, maar deze man was behoorlijk verstrooid, wat niet erg veel vertrouwen gaf in zijn kunnen. Hij wist niet wat het was, maar na bloedprikken, 2 antibioticakuren, die niks deden en een soort van provisorische echo,(hij had zelf thuis nog een echo-apparaat, maar hij was geen specialist zei hij al) stuurde hij ons door naar een bevriende chirurg, die moest de bult(en) er maar uithalen om te kijken wat het was.¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬† De chirurg vroeg wat de klachten waren en stelde meteen de vraag: “Hebben jullie huisdieren? “Eh ja”. “Katten, jonge katten? “Eh ja”. “Dan denk ik dat ik weet wat het is”, zei hij en stuurde ons door naar een infectiespecialist. Sterker nog, hij bracht ons er meteen heen, want de weg ernaar toe was nogal ingewikkeld volgens hem, gangetje zus, trapje zo, lift daar etc. Wat een service! ¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† De infectiespecialist was heel enthousiast, “dat ziet er goed uit” zei hij. We keken mekaar eens aan, zo goed vonden wij het er niet uitzien. “Jouw witte bloedlichaampjes doen uitstekend hun werk! De bulten in Hans z’n lies, vormden namelijk een barricade in zijn lymfeklieren tegen een bacterie die door een krabje van een van onze katten, in zijn bloed terecht was gekomen. We leerden toen dat jonge katjes, tot ongeveer een jaar, die bacterie onder hun nageltjes kunnen hebben, weet het maar… De bulten zouden vanzelf moeten opengaan, zodat de rotzooi er uit zou kunnen. Zo niet, dan kon de chirurg er een sneetje in geven om de boel op gang te helpen.We besloten om het eerst maar op z’n beloop te laten. Het geheel werd na verloop van tijd eerst rood, toen blauw en was zeer pijnlijk. Na contact met de infectiespecialist, het was volgens hem een normaal verloop, besloten we om de boel open te laten snijden door de chirurg. Op de dag van de afspraak, begin april, was een van de bulten al spontaan gesprongen. De chirurg sneed (toch) alle drie de bulten in, onverdoofd (!) en terwijl hij bezig was en Hans verging van de pijn, vroeg ie ineens: “Kijk je wel eens westerns? “Eh ja, hoezo? “Nou daar hebben ze altijd whisky”. “Ja dat mis ik nou”, zei Hans.”Nee, niet voor jou, voor m√¨j!¬† zei de chirurg.Heerlijke humor en het leidde mooi de aandacht af. We werden naar huis gestuurd met de waarschuwing dat we de katten niet dood mochten maken en een recept voor dozen vol verbandmiddelen en aanverwante artikelen.¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬†¬† Vanaf die dag kwam er dagelijks een wijkverpleegster aan huis om de wonden schoon te maken en te verbinden. Er ging steeds honingzalf op, wat in het begin nogal pijnlijk was, het prikte enorm, maar uiteindelijk deed het toch zijn werk. Volgens de zuster was betadine-zalf beter, maar toen we voor de eerste controle weer bij de chirurg waren, was het meteen “NON, DU MIEL! Hij stond erop dat er honingzalf gebruikt zou worden. Met betadine zou de wond te snel dichtgaan, zonder dat alle troep er eerst uit was. We hadden trouwens als verrassing een zakflesje whisky voor hem mee, dat kon ie erg waarderen. De wijkverpleging heeft nog tot 11 mei geduurd, de zusters hadden er samen nog een informatiemiddag aan besteed, want zij hadden dit ook nog nooit eerder meegemaakt in de praktijk. De eindcontrole bij de chirurg was 24 mei. Hij liet meteen het flesje whisky zien. “Oh, heeft u het nog niet opgedronken? vroegen we. “Nee, ik bewaar het voor de echt serieuze gevallen” zei hij. Haha. Nou al met al was Hans een kleine 3 maanden zoet met dit geintje. Het voordeel is wel dat hij nu immuun is voor die bacterie! De andere foto’s zal ik jullie besparen….

       

Juni 2023¬† begon Hans met de aanleg van een plek voor het zwembad, die we van broer Jeroen hebben gekregen. Zijn kroost maakte er weinig gebruik meer van en zijn tuin was ook eigenlijk wel vol met dit bad. Eerst kwam iemand uit het dorp met z’n kraantje om de grond wat te vlakken, dat scheelde heel veel spitwerk met de hand. Daarna heeft Hans de wanden wat gestut en (toch nog weer) een geul gegraven om er elektra bij te brengen voor de pomp. Daarna is er zand op gegaan voor de stabilisatie en toen kon ie het bad gaan opzetten. Er bleken wel wat lekjes in te zitten, maar gelukkig was ons oude opblaasbad aangevreten door de muizen, daardoor hadden we materiaal genoeg om de gaatjes te dichten…:) ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬† ¬†¬† Heerlijk hoor zo’n groot zwembad, er is goed gebruik van gemaakt en op rustige dagen gingen we zelf ook lekker plonzen. Wel denken we erover om de grond onder het zwembad nog wat meer te verharden in de vorm van tegels of beton, want het bad zakte toch nog licht scheef.

            

Eind juli moesten we helaas afscheid nemen van onze geliefde Pluk. Hans vond haar dood langs de weg. Waarschijnlijk is ze aangereden door een elektrische auto, die ze niet heeft gehoord. Er zaten mensen in de g√ģte naast ons met zo’n auto. Normaal gesproken wist ze niet hoe snel ze de kant in moest duiken als er een auto aankwam. We hebben niet eens een jaar van haar mogen genieten, maar waren toch al zeer aan d’r gehecht. Of zij de veroorzaker was van de kattenkrabziekte blijft een raadsel.

  

In september gingen we op vakantie naar de Pyrenee√ęn omdat het rustig was qua boekingen.Alsof de duvel er mee speelde kregen we toen we eenmaal weg waren, ik denk wel 6 aanvragen voor in diezelfde periode! Nou ja, jammer dan, we hadden geboekt en we gingen ervoor. We hadden een g√ģte gehuurd, maar wisten toen nog niet dat die in een dorpje bovenop een berg was. Er liep een hele smalle weg naartoe met aan de ene kant de bergwand en aan de andere kant een diepe afgrond. We zaten met samengeknepen billen in de auto, zeker de eerste keren. Daarna begon het een soort van te wennen, maar echt prettig was het niet, steeds maar hopen dat er geen tegenliggers zouden komen. Het was een weg van 14 km, waar we steeds een half uur over deden. Het gebied was wel erg mooi gelukkig en we hebben ons dan ook best vermaakt.

          

Kennissen verhuisden augustus 2022 terug naar Nederland en hadden gevraagd of wij hun oude caravan wilden hebben. In eerste instantie hadden we daarvoor bedankt, want we hadden al een oude caravan en dat was genoeg. Totdat enkele tijd later hier andere kennissen kwamen en die vertelden een verhaal over vrienden van hun die een caravan hadden omgebouwd tot sauna. Wat een prachtig idee! Hans keek me aan en wist meteen d√†t ga ik doen met die caravan, ik wil ‘m toch wel hebben! Eind november 2023 begon ie met het project. Eerst alles eruit slopen, afvoeren naar de stort en daarna kon het bouwen beginnen. Het resultaat is mooi, het ziet er behoorlijk profi uit allemaal. We zijn net in Nederland geweest en hebben daar een saunakachel opgehaald. Nu moest er alleen nog aansluitmateriaal voor die kachel komen, maar helaas was de juiste maat pijp etc. hier niet te vinden bij de bouwmarkten. Het is nu besteld bij een internetbedrijf en als het goed is wordt het volgende week geleverd. We kunnen niet wachten, we hebben er zo’n zin in! Er zijn hier de laatste tijd zoveel druilerige dagen geweest en het lijkt ons zo heerlijk om dan in de sauna te kunnen gaan zitten. Eigenlijk is het bij elk weertype lekker. Nou nog effies geduld. We rijden ‘m straks richting de bron, dan kunnen we na de warmte lekker afkoelen met of in het koude bronwater.

       

 

 

Share

1 jaar verder….

En dan ben je zomaar meer dan een jaar verder… Ook deze periode hebben we weer niet stil gezeten, behalve dan om mooi aan te zitten en dat doen we graag! Als het weer het enigszins toelaat zitten we graag achter de schuur, daar is een heerlijk plekje met een prachtig uitzicht. We zitten dan op een oude, foeilelijke bank, maar hij zit heerlijk. Hier gaan we nog eens een mooi terras maken, we houden plannen.

 

In de periode november 2021 t/m januari 2022 hebben we weer een gedeelte van ons privévertrek aangepakt. De kozijnen van de slaapkamer en de douche werden vervangen en van een kleurtje voorzien, daardoor passen ze nu beter in het geheel.

        

Ook hebben we in deze periode een nieuwe badkamer gecre√ęerd, super de luxe met vloerverwarming, dus lekker warm aan de voetjes. Wat een verbetering is het geworden, natuurlijk konden we altijd al douchen, maar in een benauwd hokje met een douchegordijn, wat uiteraard altijd de neiging had om tegen je aan te plakken en als je per ongeluk de zeep liet vallen, zat je met je kont tegen de muur. Nu is het lekker ruim en Hans heeft er ook een wc in geplaatst, ’s nachts wel zo prettig dat je niet naar beneden hoeft te gaan.

       

               

In mei 2022 zijn we een weekend met Loes en de kinderen naar ons favoriete eiland Terschelling geweest. Dit om ons 40-jarig huwelijk nog te vieren en de 40e verjaardag van Loes, ja,ja… We hadden gelukkig mooi weer, al was het best frisjes en werden we op het strand min of meer gezandstraald.

           

Het hoogseizoen 2022 was iets minder druk dan gewoonlijk. Waar het aan lag, geen idee, misschien gingen de mensen weer wat verder op vakantie, of misschien was er juist wat minder budget of misschien kwam het doordat ze in de maanden juli en augustus nu minimaal 2 overnachtingen bij ons moesten boeken? We weten het niet, maar we hoorden van collega’s dat zij hetzelfde “probleem” hadden. Wij gaan deze 2-nachten-regel in juli en augustus in ieder geval doorzetten, het is ons desondanks prima bevallen.

We hebben dit jaar in voor-, hoog- en naseizoen veel vrienden, familie en bekenden mogen ontvangen. Ook hebben we steeds vaker terugkerende buitenlandse gasten, dat doet ons erg goed.

Veel van onze gasten stappen na enige aarzeling, toch steeds vaker ’s morgens in het bad met koud bronwater of juist in de middag om af te koelen. Hans heeft het bad betegeld, zodat het nu wat makkelijker schoon te maken is. Er komt nog een randje beton om het bad te zijner tijd.

            

Al is het best veel werk, we zijn toch altijd blij als we weer kunnen oogsten van ons groentetuintje. Knoflook, uien, wortelen, prei, radijs, tomaten, knolselderie, bleekselderie, courgettes, pompoenen, aardappelen etc. Alles onbespoten uiteraard! Een gedeelte van de aardappelen wordt verwerkt tot frieten, mmm lekker! Ze gaan 1 x voorgebakken de vriezer in, zo hebben we een voorraadje.

  

De eerste 2 weken van oktober genoten we van een welverdiende vakantie in eigen land, een week in de Jura, in een g√ģte van Franse mensen die al verschillende keren bij ons hebben gelogeerd. Een prachtig gebied, met veel watervallen, bergkloven en meren. We hebben daar heerlijk gewandeld.

              

De 2e week hebben we doorgebracht in Annecy, een mooie stad aan het meer van (H)Annecy. Hier hebben we voornamelijk terras gezeten en zijn we veel uit eten geweest. We wilden eigenlijk ook tripjes met de auto maken de bergen in, maar er was een brandstofcrisis, je kon bijna nergens meer tanken. We wilden niet het risico lopen om niet meer naar huis te kunnen, dus bleven we maar een beetje in de stad.

          

Toen we terugkwamen van onze vakantie, konden we onze nieuwe huisgenoten ophalen. 2 poezen, zussen, genaamd Pluk en Plok, lekker Frans….! Ze waren toen ongeveer 5 maanden. Goed tegen de muizen en ze brengen veel gezelligheid, het zijn echte knuffelaars.

       

November 2022 t/m januari 2023 hebben we de wc beneden en de hal aangepakt. Bij de ressourcerie, oftewel de kringloopwinkel hadden we leuke cognackleurige tegeltjes gezien en waarachtig een bijpassend, wanstaltig, mooi van lelijkheid, behangetje gevonden. Perfect voor de wc, een mooie oude plank met wastafel èn oud zeepbakje maakt het plaatje weer compleet. De hal werd opgefrist met een nieuw verfje, er waren nog veel bruine schrootjes en Hans heeft een meterkast getimmerd, waar ook weer mooi de stofzuiger in kan.

             

             

Op dit moment naderen we het einde van alle verbouwingen binnenshuis. Hans is nu begonnen met het laatste project, de bijkeuken. Daarover later meer. Gelukkig hebben we voor om het huis nog diverse plannen, we blijven hier nog wel een tijdje….

 

Share

Kiwischuur / Place de Kiwi

Nog een project wat we afgelopen voorjaar hebben aangepakt is de “kiwischuur”, een heerlijke schaduwplek in de zomer. Nadat we in de winter een enorme hoeveelheid kiwi’s hadden geoogst, hadden we de struiken flink teruggesnoeid. Dat had een reden, want we hadden ontdekt dat het geraamte van boomstammetjes, waar de plant overheen hing, aardig aan het rotten was. We hadden al eerder enkele stammetjes vervangen, maar het geheel was eigenlijk aan vervanging toe. Het was natuurlijk niet de bedoeling dat onze gasten tijdens het nuttigen van een heerlijk koel wijntje of biertje, “verrast” zouden worden met een boomstam in de nek.

  

Zo was het.. Op de eerste foto zaten de muren nog vol klimop. Op de tweede foto is te zien dat dat al is verwijderd. Een prachtig mooie plek, maar heel praktisch was het niet. Het kon gebeuren dat je heerlijk zat met je glaasje in de hand en dan opeens scheef wegzakte. Dat hoefde dan niet perse te komen door het iets te veel nuttigen van alcoholische versnaperingen, maar omdat de grond daar altijd wat drassig was. Een betonvloertje zou een mooie oplossing zijn. Hetzelfde bedrijf dat de betonvloer in onze kamer had gestort, was ook bereid om deze klus uit te voeren. Ze konden alleen niet dicht genoeg bij de te storten plaats komen vanwege het vloeiveld van onze septic tank. Dus moest er een speciale betonwagen komen met een transportband. Dat werkte perfect, maar was ook weer even flink aanpoten voor Hans. Dat beton giert eruit en moet dan zo snel mogelijk verspreid en gevlakt worden.

Van te voren was de grond al uitgevlakt en het betonijzer geplaatst.

   

    

Gelukkig hielp de chauffeur van de betonwagen een beetje mee…

 

Toen kon het opbouwen weer beginnen. We hadden nog wat dikke balken liggen, daar werd een frame van gemaakt. Het dak werd ingevuld met boomstammetjes uit ons eigen bos, waar we eerst de schors van af hebben gehaald. Hopelijk rotten ze dan wat minder snel.

     

      

We hadden eerst nog zorgen of de kiwi’s de toch ietwat rigoureuze snoeibeurt wel zouden overleven, maar de natuur bleek zoals altijd sterk en inmiddels begint het alweer aardig dicht te groeien. Hans heeft er ook nog verlichting in gemaakt, zodat we er op mooie zomeravonden nog langer van kunnen genieten. Wij zijn zeer tevreden met het resultaat en hebben er inmiddels al weer heel wat keren gezeten.

Bij zo’n mooie vernieuwde plek, past een nieuwe naam. “Kiwischuur” klinkt wat oneerbiedig, dus dopen we het nu om naar ” Place de Kiwi” !!

Share

Zijaanzicht aan de noordwest kant.

 

Na het plaatsen van het nieuwe kozijn in het kantoor, was het hoog tijd om de rest¬† van die kant aan te pakken. Je hebt er het volste zicht op als je aan komt rijden, dus is het toch ook weer een soort reclameplaatje. Alhoewel de meesten het waarschijnlijk nooit is opgevallen omdat ze bij aankomst of verpletterd waren door al het andere moois wat er te zien is, of omdat ze lichtelijk misselijk waren van alle bochten die ze net hadden genomen (vanaf Ambazac zo’n 72 stuks!). Hoe dan ook, wij vonden het een lelijke hoek, dus er moest wat aan gebeuren.

     

Hans heeft de grijze betonblokken bedekt met houten planken en daarin ook het deurtje naar het “buitenzoldertje” verwerkt. Dat knapte al geweldig op! Ook een klein puntje van m’n brocante winkeltje kreeg een nieuwe plankenbekleding. Er zaten daar al planken, maar die hadden hun beste tijd gehad.

  

Toen moest er nog iets gebeuren met de bakstenen omlijsting van het raamkozijn. Verschillende stenen zaten los doordat het voegwerk niet best meer was. Je ziet dit soort raamomlijstingen hier veel, maar bij ons was het het enige raam ( ok√©, ook nog een heel klein raampje in de porcherie) die dit had. Om het wat meer bij de andere ramen te laten passen, besloten we om het te stucen. Met een zelfgemaakte mal wist Hans de vlakken op te vullen. Hij had wel wat last van een hobbelspaan, maar ach, c’est la France, het hoeft niet allemaal al te recht…

   

Aan mij restte de taak om het beton van een likje verf te voorzien en daarna doen wat ik het allerliefste doe stylen, het n√≤g mooier maken door er wat leuke spulletjes neer te zetten. Dit project hebben we in het voorjaar gedaan en op het moment dat ik de eindresultaatfoto’s nam, deze week, waren de spulletjes inmiddels zowat door de hortensia’s overwoekerd. Hopelijk hebben de hortensia’s volgend jaar¬† ook weer meer bloemen, (dit jaar maar een paar) dan is het helemaal een pl√°√°tje!

   

 

Share

Project Séjour/ kamer

Na een, gelukkig toch nog druk zomerseizoen, waren we zelf dik aan vakantie toe. Dat werden, begin oktober een paar weken Corsica. Een echte aanrader, wat een geweldig mooi eiland! Het grenst aan een zeer grote waarschijnlijkheid dat we hier nog eens zullen terugkeren.

 

 

Na de vakantie moesten we (van onszelf) nodig verder met het project kamer. Er dreigde een tweede confinement/ lock-down en we waren bang dat we dan weer niet aan spullen konden komen. Gelukkig bleek dat achteraf mee te vallen, de lock-down kwam wel, maar deze keer bleven de bouwmarkten en de vuilstort gewoon open. Dus Hans kon de vloer eruit gaan jekkeren. Dat leek eerst wel gemakkelijk te gaan, maar blijkbaar was ie in de makkelijkste hoek begonnen, want later werd het nog pittig zwaar.

 

 

Er moest een flinke laag uit worden gejekkerd, want er moest elektrische vloerverwarming in komen, met isolatie en een dikke betonlaag, zodat de warmte goed zou worden vastgehouden. Voor het storten van het beton hebben we een bedrijf ingeschakeld, die het via het raam naar binnen hebben gewerkt.

 

 

 

Nadat het beton was uitgehard, konden we dan eindelijk gaan opbouwen. Dat wil zeggen Hans, want ik bouw niet echt, maar ben meer voor de hand- en spandiensten en uiteindelijk het schilderwerk.

 

Er kwam tot onze verassing nog een mooi stuk van de oude schouw tevoorschijn onder de tegeltjes!

 

 

Het begint er op te rooien…¬† De oude koeiendrinkbakken kregen een nieuwe bestemming!

 

 

We zijn zeer tevreden met het eindresultaat, een fijne plek om ons terug te trekken.

De ronde tafel was nog wel even een dingetje. Om het allemaal niet t√© groen te laten worden, leek het me wel leuk om die een afstekende kleur te geven. In de bouwmarkt vond ik een potje “theater-rood”, helemaal goed. Toen ik het erop smeerde, bleek het meer fuschia-roze te zijn. Het kan ook te gek. Niet voor een gat te vangen, mengde ik er wat grijs en zwart doorheen. Toen werd het paars. Dat was op zich niet zo lelijk, maar ik vond het er toch niet echt bij passen. Dus weer naar de bouwmarkt en daar gekozen voor een “steenrode” meubelverf. Mooi mat, met een poederig effect. Nou dat laatste klopt helaas ook letterlijk, want als ik de tafel afneem, gaat de verf er ook af….! Ik vrees dat er dus nog weer iets anders op moet komen met de tijd.

De vloerverwarming bevalt gelukkig wel uitstekend! Het is al heerlijk warm als je ’s morgens beneden komt. Hij laadt ’s nachts op tijdens de goedkope stroom-uren en ’s middags nog een tijdje voor datzelfde tarief. De houtkachel¬† is nog niet geplaatst, maar komt wel weer terug. Voor de gezelligheid en het in de vlammetjes staren en voor de koude uurtjes in het voor- en najaar.

Share

Wandelen

In de vorige blog schreef ik nog dat we hoopten dat er weinig tijd zou zijn om op ons priv√©terras te zitten, want dat zou betekenen dat we gasten zouden hebben. Eerlijk gezegd hadden we daar vanwege Covid 19 / Corona helemaal geen vertrouwen in. Maar we hadden ook geen zin om te blijven hangen in negativiteit en besloten ; dit wordt een verloren jaar en alles wat komt is meegenomen….

Maar wat we totaal niet verwacht hadden, gebeurde toch! Toen op 15 juni de grenzen weer open gingen, kwam de boel toch weer op gang. In het begin nog wat aarzelend, maar al gauw bleven de boekingen binnen komen. Vooral de maanden juli en augustus waren lekker druk. We hebben vooral heel veel Franse gasten gehad, die massaal op vakantie gingen in eigen land. Velen van hen kenden de Creuse helemaal niet, maar allen waren blij verrast door de schoonheid en genoten van de rust, ruimte en prachtige natuur.

Nu we wat op het eind van het seizoen zitten en de gasten nog slechts druppelsgewijs komen, werd het tijd om ook weer eens aan onszelf te denken. We houden allebei best van wandelen, maar nemen of gunnen ons daar de tijd nauwelijks voor. Een van de wandelingen die we bij de gasten aanbevelen, maar zelf nooit gelopen hadden, is die in “la for√™t d’Epagne”. Hier komt een bijzondere eeuwenoude granietsoort ‘le gabbro’ voor, die je alleen hier kunt vinden en ergens in een oceaan ( ben even vergeten welke..)

 

Afgelopen zondag hebben we de stoute wandelschoenen aangetrokken en deze tocht gelopen. Hij is niet al te lang, zo’n anderhalf uur lopen, maar zo prachtig! En dat hebben wij z√≥ dicht bij huis!

 

      

We hebben ervan genoten en danken Ren√© voor de prachtige foto’s van de houtstapel ! De anderen zijn wel zelf gemaakt…

 

Share

Coronatijd

Na het opknappen van het kantoortje waren we enthousiast begonnen met het verbouwen van onze kamer.¬† We werken meestal van boven naar beneden, dus eerst ging het “prachtige,nostalgische” schrootjesplafond eruit.Toen kwamen de mooie oude balken weer tevoorschijn. Daartussen kwam een gipsen plafond en werd ook het eerste elektra werk gedaan.

Toen was daar ineens de corona crisis en kwamen we in een confinement terecht, wat zoveel betekent als afzondering/opsluiting.Dat was op zich nog niet zo vreselijk, want we zitten hier sowieso ietwat “ge√Įsoleerd”. Het vervelende was wel dat ook de bouwmarkten en de vuilstort dicht gingen.Dat was echt lastig, want de volgende stap zou zijn, de vloer eruit breken, maar nu konden we dus het puin niet afvoeren. Om het nou eerst ergens anders op te slaan, zagen we niet zo zitten, want we hebben een hekel aan dubbel werk.Ook konden we geen materiaal halen en ik had toch echt verf nodig om het plafond te schilderen…

Gelukkig wonen we nog prima in ons kantoortje en is hier altijd wel iets te doen, dus hebben we ons gewoon op andere zaken gestort. Allereerst heeft Hans de poort naar onze priv√©tuin afgemaakt. In februari was daar al een begin mee gemaakt met hulp van Alex en Yann Mooij. Zij hielpen met gaten spitten en palen plaatsen. Buurman Pierre heeft vervolgens met zijn Manitou de bovenste dwarsbalk erop getild.Op die balk heeft Hans nog weer een leuk ornament geplaatst… Het mooie bordje met “priv√©” erop hebben we gekregen van Alex en Marie en heeft Marie zelf gemaakt!

In onze priv√©tuin werd een terrasje gemaakt met oude (bouw)stenen, betonblokken en plavuizen, die we her en der op het terrein hadden verzameld. Het geheel behoeft nog een finishing touch, maar we kunnen ons in ieder geval straks lekker even terugtrekken als we daar behoefte aan hebben. Vooralsnog hopen we dat de noodzaak daartoe er zal zijn, want dat zou betekenen dat we weer gasten hebben…!! Maar dat is een ander verhaal.

Hans stortte zich ook nog op het repareren van een dakrand van de schuur. Het hout was pittig rot en de pannen dreigden naar beneden te komen. Vanaf onze tijdelijke woonplek hadden we daar nu het schoonste zicht op en het begon een doorn in het oog te worden. Dus de steiger erbij en aan de slag. Hier had hij nog wel wat hout voor liggen gelukkig. Van grote hoogte heb je dan weer wel een prachtig uitzicht en dat levert een mooi plaatje op!

      

Ondertussen was ik tijdens het tuinen wat oude bestrating tegengekomen achter de porcherie. Wat weer een mooi Frans woord voor varkenshok! Ik heb dit bloot gegraven en waar nodig aangevuld met stenen en grind.Het is wat schots en scheef, maar de basis was dat ook al en het past wel weer in het plaatje.

Voor het huis hadden we, toen we hier net woonden grind gestort op het (nog gedeeltelijke) asfalt. Ook hadden we met grind paadjes gemaakt naar de deuren van de schuurtjes aan de voorkant. Daartussen zaten nog wat kleine vlakken met gras. Eigenlijk heel onhandig met maaien. We hebben dat gras verwijderd, anti-worteldoek eronder gedaan en volgestort met grind. Nu hebben we een doorlopend grindpad voor het huis. De kleur van het nieuwe grind wijkt iets af, maar wat kan het schelen.

De betonbak voor onze bron was helaas ter ziele gegaan. Bij toeval zag Hans er een in de “aanbieding” staan.Hij haalde hem op met zijn aanhanger, wat volgens de Franse medewerker van de winkel nooit goed kon gaan, want hij was veel te zwaar dacht hij. Zij konden hem ook wel leveren, maar dan hadden ze niks om hem af te laden… Het lukte gelukkig wel met de aanhangwagen en zo kon Hans rustig de boel voorbereiden; meten, uitvlakken, stabiliseren en niet onbelangrijk, buurman Pierre inschakelen met zijn Manitou. Wat toch ideaal een buurman met zo’n ding. Met de grootste voorzichtigheid werd de bak (van 730 kilo!) van de aanhanger gehesen en op z’n plek gezet.Chapeau voor dit precisiewerk! Nou kan Hans voortaan, naast zijn geplons met emmers koud water uit de bron, ook een koud bad nemen. Hij heeft het boek over the iceman, Wim Hof gelezen en koud water blijkt heel heilzaam te zijn. Die overtuiging had hij al en is nu nog sterker geworden. Ik ben nu ook het boek aan het lezen, maar of ik ook zo ver kom…?

Tussen al deze klussen door, waren we ook nog druk doende met de (groente)tuin, daar is altijd wel wat te planten, zaaien, wieden, snoeien of maaien. Verder werden de verschillende maaimachines en de versnipperaar aan een onderhoudsbeurt onderworpen en waar nodig onderdelen vervangen. Ook kregen de tuinmeubels een nieuw laagje beits (totdat die op was) en werden er nog wat andere verfklusjes gedaan. Verder was het weer de tijd om vlierbloesemlimonade te maken. Eigenlijk is er in die paar maanden tijd ongelooflijk veel gedaan. Gelukkig nemen we ook de tijd om te ontspannen, bijvoorbeeld met een (gelukkig lekker warm) bubbelbad en zelfgemaakte bitterballen!

Inmiddels zijn de maatregelen ietwat versoepeld en gaan ook de bouwmarkten en de vuilstort deels weer open. Dus we kunnen eventueel verder met het project kamer. Maar eigenlijk hopen we dat we daar voorlopig helemaal geen tijd voor zullen hebben en dat we spoedig weer gasten mogen ontvangen!

Share

Kantoortje

Het eerste verbouwingsproject van ons priv√©gedeelte kunnen we afvinken, het kantoortje is klaar! Het zou een kwestie zijn van een beetje opknappen, een likje verf her en der, maar dat werd uiteraard weer heel wat meer. Zo vond Hans het toch nodig om voor de buitenmuren een gipsen wandje te plaatsen met isolatie ertussen. Het kan inderdaad in de winter pittig koud zijn in dat “hokje”, dus het idee was niet zo slecht.Ook op het zoldertje boven het kantoortje werd isolatie aangebracht en nieuwe houtplaten, zodat niet alsnog alle warmte door het plafond zou verdwijnen.Van het oude hout wat daar weer afkwam, kunnen we weer een paar dagen de kachel stoken. Je zou haast zeggen een win-win situatie.

 

Eerst werd het elektra  aangepakt, daar moet altijd eerst goed over worden nagedacht. Waar moeten de leidingen en stopcontacten komen? Nu we toch zo lekker bezig waren, konden de leidingen gelijk wel ingefreesd worden.Daarna konden we ons uitleven met plamuren en schuren. Vooral dat laatste is niet altijd even leuk, zeker niet als je het nog een paar keer moet herhalen.

Maar goed uiteindelijk kon dan de verfkwast ter hand genomen worden en dan knapt het altijd zienderogen op. Alles wit zou te saai worden, er mocht wel een kleurtje bij. Er was nog een restje groen over van een van de kamers, alleen was dit wel een heel fel kleurtje ( in die kamer staat het wel mooi, in combinatie met donkergroen) en waarschijnlijk ook niet genoeg. Gelukkig was er ook nog een restje zachtgroen van het gastenverblijf over, dat kon mooi in de mix.We blijven wel Hollanders hè! Bij toeval werd dat tezamen exact dezelfde kleur als die onder het oude behang tevoorschijn was gekomen.Dat moest vast zo zijn. Het plafond ging van donkerbruin, na drie lagen verf, naar wit. Tenslotte  kwam er nog een nieuw tapijtje, lekker warm aan de voetjes.

Ik kan nu in een aangename ambiance ( mooi Frans woord) aan de administratie werken.Voorlopig gaan we de ruimte eerst ook gebruiken als huiskamer, want dat wordt ons volgende project!

Share

nieuwe kozijnen

Na 4 winters van verbouwingen om de gastenkamers, de keuken, het gastenverblijf ( de ontbijt/diner ruimte en de tv/relaxruimte) voor elkaar te maken, is het nu tijd om aan ons privévertrek te beginnen.

De zaken gaan nu eenmaal voor het meisje, maar het is ook wel prettig om je af en toe even terug te trekken in een fijne privé ruimte. Er was best prima in te leven hoor, maar iets meer comfort is welkom.

Tot nu toe was er in ons priv√©gedeelte alleen een doorgang gemaakt in de muur, om door wat nu de keuken is, binnen te komen. In het begin konden we namelijk alleen buitenom, door de voordeur naar binnen gaan.Dat was niet bepaald praktisch, dus vandaar dat er meteen een gat in de muur werd gehakt. Dat ging trouwens niet zo heel gemakkelijk, want de muren zijn hier nogal dik. Deze was zo’n 30 cm.

Inmiddels is er een begin gemaakt met de renovatie en zijn er nieuwe kozijnen geplaatst in het kantoortje en in de kamer. De oude waren rot en hadden enkel glas. Nu hebben we dubbel glas, wat natuurlijk alvast een verbetering is voor de gevoelstemperatuur. Ondanks al zijn kluservaring, had Hans had nog nooit eerder in zijn leven kozijnen geplaatst of vervangen. Een primeur, maar ook hierin is hij geslaagd, vakmannetje!

Als eerste werd het nieuwe raam in het kantoortje geplaatst. Het was eindeloos passen en meten, want uiteraard zijn 400 jaar oude muren niet haaks en ook nog winds. De aanhouder wint!

 

Het plaatsen van het kamerraam ging al iets makkelijker. Misschien door de opgedane eerste ervaring, maar ook de muren waren hier iets minder scheef. Uiteraard moet het allemaal nog worden afgewerkt en een kwastje krijgen. We wachten op wat beter weer.

 

Share

Terrein, hout en takkenwerk

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een blog heb geschreven. Ik neem me iedere keer voor om dat vaker te doen, maar op de een of andere manier wil dat niet zo lukken. Het betekent in ieder geval niet dat we in de tussentijd stil hebben gezeten.

We hebben het afgelopen seizoen wederom meer gasten mogen ontvangen dan het jaar daarvoor. We zitten nog steeds in een stijgende lijn. Natuurlijk mag er altijd nog meer bij…!

Verder hebben we ons bezig gehouden met de tuin, de groentetuin en het hele terrein rond ons huis. Daar is altijd wat te doen en als je denkt dat je het onder controle hebt, kijk je achterom en kan je weer opnieuw beginnen.

Onze buurman had een paar weken geleden iemand ingehuurd om wat bomen te snoeien. Deze persoon kwam met een enorme snoei/zaagmachine, die er geen enkele moeite mee had om de boel wat korter te maken. Omdat wij ook een paar hele hoge bomen te snoeien hadden ( de kersenboom en een paar appelbomen langs de weg), vroegen we of ie die meteen mee kon nemen. Dat was geen probleem. Het was echt een ruige werker en erg netjes ging het dan ook niet. Maar goed, de grootste bonken zijn eruit en de rest zullen we van de winter zelf nog fatsoeneren. Het bruikbare hout is in stukken gezaagd en de takken versnipperd, we hadden dus weer een klus te klaren!

Gelukkig heeft Hans voor het werk wat daarna nog komt, sinds kort een elektrische kloofmachine, dat maakt het werk heel wat lichter.

Op de linkerfoto staan rechts de gesnoeide bomen en links de bergen takken, die er af kwamen. Gelukkig hielpen de koeien alvast een beetje mee opruimen, ze vonden de blaadjes heerlijk!

 Hans kon zich lekker uitleven!

De bomen achter onze hangar zijn verdwenen.

Het is erg kaal geworden, maar het geeft wel een beter uitzicht op de boomgaard van Janneke en Serge.

 


 

 

 

 

 

Share